Çimen yeşiliydi gözlerimiz..

Çimen yeşiliydi duygularımız, hayatımız, bedenimiz.. Taptazeydik yemyeşil uzanan kırların ilkbahardaki tazeliği gibi..

Gülümsememiz sahici, sevmemiz sahici, hüznümüz sahiciydi.. Kimseden bişey saklamak zorunda değildik..

Kırlara serper gibi döke saça yaşardık duygularımızı..
Gözyaşlarımız sahiciydi, ağladık mı sahiden ağlardık etrafa bakıp birileri var mı diye düşünmeden.. Çimenler yeşertirdi katıksız gözyaşlarımız..

Sevinçlerimiz sahiciydi, gözlerimiz parlamışsa sahiden sevinmiştik, bir kelebek gelip kalbimizin ucuna konmuştu, içimiz titremiş, ayaklarımız yerden kesilmiş, çiçek açmıştı sevincimizle topraklar..

......

Sonra ne oldu bilmiyorum..